پرونده نوستالژی | قسمت بیست و ششم: «دکتر استرنج‌لاو»؛ کوبریک و خنده به جهان!

استنلی کوبریک از آن فیلمسازهایی بود که سخت می‌شود او را به یک ژانر محدود کرد. در کارنامه‌اش از فیلم جنگی و حماسی تا علمی‌تخیلی، وحشت، درام تاریخی و کمدی سیاه پیدا می‌شود، اما پشت این تغییر مداوم ژانر، چند دغدغه همیشه ثابت می‌ماند: قدرت، خشونت، کنترل، ترس و این سؤال که انسان وقتی ابزارهای بزرگی در اختیارش قرار می‌گیرد، واقعاً چقدر می‌شود به عقلانیتش اعتماد کرد.

«دکتر استرنج‌لاو» شاید یکی از عجیب‌ترین پاسخ‌های کوبریک به همین سؤال باشد. فیلم در سال ۱۹۶۴ و درست در میانه جنگ سرد ساخته شد؛ زمانی که ترس از جنگ هسته‌ای چیزی دور و انتزاعی نبود و بحران موشکی کوبا هنوز فاصله زیادی با حافظه عمومی نداشت. در چنین فضایی، کوبریک به‌جای اینکه ماجرای نابودی احتمالی جهان را با لحنی جدی و هشداردهنده روایت کند، تصمیم گرفت آن را مضحک کند.

این انتخاب در نگاه اول شاید عجیب به نظر برسد، اما دقیقاً همان چیزی است که فیلم را ماندگار کرده. «دکتر استرنج‌لاو» به جنگ سرد نمی‌خندد چون بی‌اهمیت است؛ می‌خندد چون منطق پشت آن آن‌قدر افراطی، متناقض و گاهی کودکانه است که اگر کمی از فاصله نگاهش کنیم، خودش تبدیل به کمدی می‌شود. کوبریک فقط کافی بود آدم‌هایی را نشان بدهد که قرار است درباره سرنوشت جهان تصمیم بگیرند و اجازه بدهد منطق خودشان تا انتهای مسیر ادامه پیدا کند.

نتیجه فیلمی شد که هم‌زمان خنده‌دار و اضطراب‌آور است؛ اثری که درباره پایان دنیا حرف می‌زند، اما نه با ترس مستقیم، بلکه با این سؤال ترسناک‌تر که اگر کسانی که کنترل دکمه‌ها را در دست دارند، آن‌قدرها که تصور می‌کنیم منطقی نباشند چه؟

شوخی با چیزی که شوخی‌بردار نبود

اوایل دهه ۶۰ میلادی، ترس از جنگ هسته‌ای چیزی نبود که فقط در گزارش‌های نظامی یا سخنرانی‌های سیاسی وجود داشته باشد. بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲ نشان داده بود که فاصله میان جنگ سرد و یک فاجعه واقعی می‌تواند بسیار کمتر از چیزی باشد که مردم تصور می‌کردند. جهان به نقطه‌ای رسیده بود که چند تصمیم اشتباه، چند محاسبه غلط یا حتی یک سوءتفاهم می‌توانست عواقبی غیرقابل‌جبران داشته باشد.

کوبریک در همین فضا سراغ رمان «Red Alert» نوشته پیتر جورج رفت؛ داستانی جدی درباره یک فرمانده نظامی که بدون اجازه، دستور حمله هسته‌ای به شوروی را صادر می‌کند و مقام‌های سیاسی و نظامی باید پیش از آنکه دیر شود جلوی فاجعه را بگیرند. قرار اولیه هم این بود که اقتباس، همان لحن جدی و پراضطراب کتاب را حفظ کند.

اما هرچه کوبریک بیشتر درباره سازوکار جنگ هسته‌ای، زنجیره فرماندهی و منطق بازدارندگی تحقیق کرد، بیشتر با موقعیت‌هایی روبه‌رو شد که برایش بیش از حد مضحک به نظر می‌رسیدند. اساس بازدارندگی هسته‌ای بر این ایده بنا شده بود که اگر هر دو طرف توان نابود کردن کامل یکدیگر را داشته باشند، هیچ‌کدام جرئت شروع جنگ را نخواهند داشت. منطقی که قرار بود عقلانی و بازدارنده باشد، در نهایت بر این فرض استوار بود که امنیت جهان با تضمین نابودی جهان حفظ شود.

همین تناقض مسیر فیلم را عوض کرد. کوبریک به این نتیجه رسید که اگر تمام این سازوکار را با لحنی کاملاً جدی روایت کند، بخشی از پوچی ذاتی آن از بین می‌رود. بنابراین به‌جای اینکه موقعیت‌ها را جدی‌تر کند، اجازه داد منطق موجود تا انتهای خودش پیش برود. ژنرالی که با وسواس‌های شخصی دستور حمله اتمی می‌دهد، سیاستمدارانی که وسط بحران جهانی مثل کودکان با هم بحث می‌کنند و سیستمی که بعد از فعال شدن دیگر به‌سادگی قابل کنترل نیست؛ خیلی از شوخی‌های فیلم دقیقاً از همین فاصله میان عظمت تصمیم‌ها و کوچکی آدم‌هایی که آن تصمیم‌ها را می‌گیرند شکل می‌گیرند.

«دکتر استرنج‌لاو» در نتیجه، جنگ سرد را به چیزی مضحک تبدیل نکرد؛ مضحک بودن بخشی از منطق آن را آشکار کرد. خنده فیلم از این نمی‌آید که خطر جدی نیست، بلکه از این می‌آید که سرنوشت میلیون‌ها نفر به سازوکاری وابسته شده که هرچه دقیق‌تر به آن نگاه می‌کنیم، دیوانه‌وارتر به نظر می‌رسد.

شاید به همین خاطر کمدی بودن فیلم از ترسش کم نمی‌کند. تماشاگر می‌خندد، اما تقریباً در تمام مدت می‌داند که پشت این اغراق‌ها، ترسی کاملاً واقعی وجود داشته است. کوبریک فقط فاصله دوربین را کمی بیشتر کرد تا جهانی که خودش را عقلانی می‌دانست، از بیرون شکل دیگری پیدا کند.

این‌ها قرار است دنیا را نجات بدهند؟

بخش زیادی از جذابیت «دکتر استرنج‌لاو» از تضادی می‌آید که تقریباً در تمام فیلم وجود دارد: آدم‌هایی که باید منطقی‌ترین و مسئول‌ترین افراد جهان باشند، اغلب کودکانه، عصبی، خودخواه و گرفتار وسواس‌های شخصی‌اند. تصمیم‌هایی که می‌توانند به نابودی میلیون‌ها نفر منجر شوند، در اتاق‌هایی گرفته می‌شوند که بیشتر از عقلانیت، پر از غرور، رقابت و سوءتفاهم‌اند.

ژنرال جک ریپر شاید افراطی‌ترین نمونه این وضعیت باشد؛ مردی که یک وسواس شخصی را به تهدیدی جهانی تبدیل می‌کند. در طرف دیگر، اتاق جنگ قرار دارد؛ جایی که رئیس‌جمهور، ژنرال‌ها و مشاوران قرار است بحران را کنترل کنند، اما گفت‌وگوهایشان بارها به بحث‌هایی مضحک و حتی بچگانه می‌رسد. جمله معروف رئیس‌جمهور که یادآوری می‌کند «اینجا اتاق جنگ است» و نباید در آن دعوا کرد، تقریباً خلاصه جهان فیلم است: فضایی که برای مدیریت منطقی بزرگ‌ترین خطر ممکن ساخته شده، اما آدم‌های داخلش حتی از مدیریت خودشان عاجزند.

پیتر سلرز نقش بزرگی در شکل گرفتن این لحن دارد. او سه شخصیت متفاوت را بازی می‌کند: کاپیتان مندریک، رئیس‌جمهور مافلی و دکتر استرنج‌لاو. هر سه در ظاهر متعلق به یک جهان‌اند، اما سلرز برای هرکدام ریتم، لحن و نوع دیگری از کمدی می‌سازد. مافلی تلاش می‌کند آرام و منطقی باقی بماند، مندریک میان ترس و درماندگی گرفتار است و دکتر استرنج‌لاو خودش به شکلی اغراق‌آمیز تجسم همان پیوند میان علم، قدرت و جنون است.

طراحی اتاق جنگ هم به همین اندازه مهم است. فضای عظیم و تاریک، میز دایره‌ای و نورهایی که چهره آدم‌ها را از دل تاریکی بیرون می‌آورند، به تصمیم‌های آن‌ها وزنی تاریخی می‌دهد؛ اما هرچه گفت‌وگوها پیش می‌رود، این عظمت بیشتر در تضاد با حماقت آدم‌های داخل اتاق قرار می‌گیرد. کوبریک اجازه می‌دهد تصویر بسیار جدی باشد و شوخی از رفتار شخصیت‌ها بیرون بیاید.

همین تضاد باعث می‌شود فیلم بعد از این همه سال هنوز مؤثر باشد. «دکتر استرنج‌لاو» برای خنده گرفتن، خطر را کوچک نمی‌کند؛ آدم‌هایی را کوچک نشان می‌دهد که قدرتی بسیار بزرگ در اختیارشان قرار گرفته است. شاید ترسناک‌ترین بخش فیلم هم همین باشد که برای ساختن چنین جهانی، کوبریک مجبور نبوده واقعیت را خیلی دور از خودش ببرد.

 

«دکتر استرنج‌لاو» بعد از بیش از شصت سال هنوز به این دلیل تازه به نظر می‌رسد که شوخی اصلی‌اش هیچ‌وقت فقط درباره جنگ سرد نبود. فیلم درباره آدم‌هایی است که قدرتی بسیار بزرگ‌تر از ظرفیتشان در اختیار دارند و سیستم‌هایی که وقتی به حرکت می‌افتند، به‌سادگی متوقف نمی‌شوند. کوبریک به پایان دنیا می‌خندد، اما خنده‌اش آرامش‌بخش نیست؛ بیشتر شبیه یادآوری این است که گاهی فاصله میان عقلانیت و فاجعه، از چیزی که دوست داریم باور کنیم کمتر است.

·       تماشای رایگان سینمایی «دکتر استرنج‌لاو یا: چگونه یادگرفتم دست از هراس بردارم و به بمب عشق بورزم» با دوبله فارسی در روبیکا


پرونده نوستالژی | قسمت بیست و دوم: «پنهان»؛ گذشته همیشه خوب نیست
میشائیل هانکه از آن فیلم‌سازهایی نیست که بخواهد تماشاگر را در فیلمش راحت بگذارد. خشونت در سینمای او همیشه با خون و فریاد نمی‌آید؛ گاهی در سکوت یک خانه، در رابطه‌ای خانوادگی یا حتی در شیوه‌ای که ما به تصویر نگاه می‌کنیم پنهان شده است. از «بازی‌های خنده‌دار» و «کد ناشناخته» تا «معلم پیانو»، هانکه بارها سراغ همان آدم‌های ظاهراً متمدن و طبقه‌متوسطی رفته که زندگی مرتبشان با یک اتفاق کوچک ترک برمی‌دارد. چیزی که برای من در سینمای او جذاب است، همین بی‌اعتمادی دائمی‌اش به ظاهر آرام زندگی است؛ انگار همیشه چیزی زیر سطح مانده که دیر یا زود خودش را نشان می‌دهد.
پرونده نوستالژی | قسمت بیست و سوم: «شهرزاد»؛ فراتر از یک سریال!
اوایل دهه ۹۰، «شبکه نمایش خانگی» هنوز بیشتر یک وعده بود تا یک عادت جاافتاده. چند سریال وارد این فضا شده بودند، اما تجربه مخاطب همیشه مطمئن و قابل‌اعتماد نبود؛ بعضی پروژه‌ها نیمه‌کاره ماندند، بعضی با فاصله‌های طولانی منتشر شدند و بعضی هم بعد از شروع امیدوارکننده، آن‌قدر افت کردند که شوق دنبال کردنشان از بین رفت. برای مخاطبی که سال‌ها به تلویزیون عادت کرده بود، هنوز روشن نبود این مدل تازه قرار است واقعاً به یک جایگزین جدی تبدیل شود یا فقط چند تجربه پراکنده باقی بماند.
پرونده نوستالژی | قسمت بیست وچهارم: «شرلوک»؛ کارآگاهی که دوباره متولد شد
تا پیش از سال ۲۰۱۰، شرلوک هولمز بارها و بارها به سینما، تلویزیون، رادیو و تئاتر راه پیدا کرده بود. مخاطب سال‌ها بود آن کارآگاه لاغر، تیزبین و غیرقابل‌تحمل خیابان بیکر را می‌شناخت و برای همین، ساختن یک نسخه جدید از او در نگاه اول بیشتر شبیه بازگشت به شخصیتی آشنا بود تا به‌نظر نمی‌رسید کشف تازه‌ای در کار باشد.
پرونده نوستالژی | قسمت بیست و پنجم: «هامون»؛ پرتره یک جامعه سرگشته
کمتر فیلمی در تاریخ سینمای ایران را می‌توان پیدا کرد که مثل «هامون» ساخته داریوش مهرجویی، تا این اندازه از پرده سینما فراتر رفته باشد. فیلمی که از زمان نمایش در سال ۱۳۶۸، برداشت‌های متفاوتی برانگیخت و مخاطبانش را به دو گروه علاقه‌مند و منتقد تقسیم کرد. برای عده‌ای، حمید هامون تصویری از روشنفکر سرگشته ایرانی بود؛ برای بعضی دیگر، مردی گرفتار در توهمات و تناقضات شخصی که نمی‌توانست با واقعیت زندگی کنار بیاید. بااین‌حال، چه دوستش داشته باشیم و چه رفتارهایش را نقد کنیم، دشوار است انکار کنیم که هامون به یکی از ماندگارترین شخصیت‌های سینمای ایران تبدیل شده است.